สวัสดีค่ะ ..ที่รัก (?)
ฉันอยากให้วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะแคร์คุณ
ฉันเหนื่อยกับความสัมพันธ์ที่คลุมเครือของเรา
เต็มทน
ความจริงแล้ว.. ฉันน่าจะรู้แต่แรกว่าคุณไม่ได้คิด
อะไรเกินเลยกับฉัน
..แต่คุณควรรู้ว่าการกระทำของคุณมันไม่ค่อย
ถูกต้องเหมาะสม
....คุณจะรู้ไหมว่าสิ่งที่คุณทำมันอาจทำให้คนอื่น
คิดมาก
คุณยังคงจำแมสเสจหวาน ๆ ที่คุณส่งมาทุกคืนได้ไหม
อีเมลล์ที่เราเขียนคุยกันทุกวัน และเรียกมันว่า
"อีเมลล์การบ้าน"
เสียงโทรศัพท์ที่ดังวันละหลายครั้ง รวมทั้งการ
โทรมาคุยทุกวัน วันละนาน นาน ..
ถ้อยคำหลายถ้อยที่ไม่อาจเรียกคืน ...
คุณดีกับฉันทำไม ...
คุณเคยบอกว่า แค่คุณได้คุยกับฉันทุกเช้าก็ทำ
ให้คุณมีความสุขแล้ว
คุณเคยถามฉันในอีเมลล์การบ้านว่า ฉันพร้อมที่จะ
ก้าวไปกับคุณหรือเปล่า
คุณเคยโทรมาในคืนวันเกิดที่เพิ่งดื่มเบียร์ดำไป 8
กระป๋อง เพื่อขอมาพบฉันในช่วงวันหยุด ... ประโยค
ที่ว่า ....ฉันเป็นคนที่คุณตั้งใจแล้วว่าอยากจะอยู่ด้วย
มากที่สุดในวันเวลาว่างที่แทบไม่ค่อยมีในรอบ 1 ปี
แต่มันก็เป็นเพียงถ้อยคำของคนเมา ....ที่ตื่นขึ้นมาก็
ลืมแม้กระทั่งคำพูดของตัวเอง
และในที่สุดคุณก็ไปกับคนอื่นในวันหยุดที่คุณเคย
รำพึงรำพันกับฉันในคืนที่คุณเหงา..
.. เหลือเพียงแค่ฉันที่ยังคงจมอยู่ในคำพูดของคน
ที่ลืมมันไปหมดแล้ว
เหลือเพียงแค่ฉันที่กลายเป็นคนงอแงไร้เหตุผล
ในสายตาของคุณ
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ก็คุณนั่นแหล่ะ ที่อยากคุยกับฉัน
ทุกคืน
ฉันผิดใช่ไหม .... ที่คิดมากกับการกระทำและ
คำพูดของคุณ
ฉันผิดใช่ไหม .... ที่ทึกทักตีความหมายของคุณ
เกินสิ่งที่คุณต้องการ
คุณเองก็รู้ ..... ว่าตัวคุณเป็นคนที่อารมณ์
เปลี่ยนแปลงง่ายมาก
คุณหวั่นไหวง่ายมากกับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นใหม่
และคุณมักใจร้อนที่จะก่อสานความสัมพันธ์นั้นให้
ทันกับใจที่คุณกำลังรู้สึก
...คุณเองก็แปลก ทั้งที่คุณสานสัมพันธ์กับคนอื่น
แต่คุณก็ยังต้องการติดต่อสื่อสารกับฉันทาง
ตัวหนังสือ
.... ฉันจะทำใจอย่างไร หากคืนที่คุณเคย
โทรมากลับเงียบเหงา ทั้งรับรู้ว่าคุณคุยอยู่
กับคนอื่น ... ซึ่งฉันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะโวยวาย
ทวงสิทธิความเคยมีอยู่
ฉันจะทำใจอย่างไร หากฉันต้องคอยเล่า
เรื่องราวสัพเพเหระให้คุณฟังทุกวัน โดยที่
ฉันเป็นฝ่ายทุ่มเทความรู้สึกทั้งหมดให้คุณ
เพียงฝ่ายเดียว...
คุณรู้ไหม การรู้จักใครสักคนเป็นภาระ
อย่างหนึ่งสำหรับฉัน
การสื่อสารกับใครสักคนเป็นการรับผิดชอบ
ต่อภาระนั้น การสื่อสารกับใครสักคน
ฉันจึงทุ่มเทความรู้สึกทั้งหมดที่มีอยู่ ...
ฉันต้อง รัก จึงจักสื่อสารได้ ...
คุณยังคงเรียกร้องให้ฉันตอบอีเมลล์การบ้าน
และส่งโปสการ์ดตอบคุณทุกวัน
มันเหนื่อยมากนะคะที่รัก ..
ที่ต้องสื่อสารความรู้สึกทั้งหมดที่มีกับใครสักคน
ที่ไม่ได้รักเราเลย...
ด้วยรักทั้งหมดที่เคยมี
ฉันเอง
